تبليغاتX
زنجره شعر
 
زنجره شعر
 
 
 
در وسوسه ی مقام تپ تپ زده اند                 با هم ته کوچه ی هوس گپ زده اند

با آنکه شنیده اند این حق علست                  خود راچه به کوچه ی علی چپ زده اند


بین من و تو فراق خواهد افتاد                      در خرقه ی عشق چاق خواهد افتاد

وقتی سر عباس  ترک  بردارد                            شق القمر  اتفاف  خواهد  افتاد


ما آینه ایم صیقلی میگردیم                           آیینه ی عشق ازلی می گردیم

فردا که همه چراغ ها خاموشند                     مادست به دامن علی می گردیم


خورشید به یک بهانه مامور شدست             چشمان حسود آسمان کور شدست

دستان محمد است در دست علی               این بار دگر نور علی نور شدست


ان لحظه اگر چه روز مثل شب بود                   جان همه ی ستاره ها بر لب بود

بعد از تو تمام کوفیان فهمیدند                         دفتر چه ی خاطرات تو زینب بود


 |+| نوشته شده در  87/01/29ساعت 12:0  توسط سید مهدی موسوی نیا  | 
کشکول مثل بود نمی دانستم                           دیوان غزل بود نمی دانستم

تا دست زدم به چشم تو نیشم زد                    کندوی عسل بود نمی دانستم


 شب بود من و......برای هم حرف زدیم              ارام قدم قدم قدم حرف زدیم

دفتر چه ی خاطرات ناراخت شد                       از بس من وتولفظ قلم حرف زدیم


صدوسوسه حس جستجو باشد ومن                او اینه های توبه تو باشد ومن

یک فرصت تازه از خدا می خواهم                     من باشم واو باشد واو باشد ومن


ای همنفسان کمی نکویی بکنید                    باگریه ی من درشت خویی بکنید

هر چند که گریه کار خوبیست ولی                  در مصرف اب صرفه جویی بکنید


دور از تو تمام ارزوهایم مرد                          یک شاخه ی یاس توی دستم پژمرد

نارفته هزار نامه دارم در دست                       ای کاش کبوتری به پستم می خورد


می خواست که با شعر روبوسی بکند              چون دختر قافیه ملوسی بکند

درآینه دیده و خوشش آمده بود                        می رفت که با خودش عروسی بکند


جر می خورد از نوک زبانم بدنم                      یکباره سکوت میکنم میشکنم

آرام به جیب پدرم میخندم                             هر وقت که پاره میشود پیرهنم


یک فرصت تازه است امشب شاید                   از دور صدای یک نفر می آید

در کوچه دل شکسته ای گم شده است           یابنده به من مراجعت فرماید


یک باغچه یاس ابدی می کارم                       گلهای سپید سرمدی می کارم

درباغچه ی غنی بمب اتمی                          یک شاخه گل محمدی می کارم


فرهاد به گردنم طناب افتادست                     شیرینم ودر دهانم آب افتادست

ما شاعرکان همیشه عاشق شده ایم             هر وقت که آب از آسیاب افتادست

 

 |+| نوشته شده در  87/01/29ساعت 11:39  توسط سید مهدی موسوی نیا  | 
 
  بالا